Proces powstania i wykorzystanie nanokompozytów

Istnieje kilka metod badawczych, które umożliwiają określenie struktury i właściwości różnych tworzyw i ich włókien. Obecnie dostępna technologia wykorzystuje otrzymane materiały, w wielu dziedzinach nauki i gospodarki. Jedną z nich jest otrzymywanie kompozytów przeznaczonych dla medycyny regeneracyjnej.

Nanotechnologia i jej zastosowanie w medycynie regeneracyjnej

waxsNanotechnologia umożliwia otrzymanie nanokompozytów, odznaczających się znacznie lepszymi właściwościami mechanicznymi, termicznymi lub biologicznymi w porównaniu do komponentów otrzymanych konwencjonalnymi metodami. Otrzymane materiały, mogą odegrać ważną role we współczesnej implantologii i transplantologii. Jedną z najczęściej stosowanych grup materiałowych stosowanych w tej dziedzinie są nanowłókna. Obecnie nanowłókana są wykorzystywane do opracowania nowego rodzaju biomateriałów, stosowanych do regeneracji tkanki kostnej, chrząstki stawowej, tkanki mięśniowej, wiązadeł, skóry, oraz w szeroko pojętej kardiochirurgii. Badania włókien, oraz ich obszary krystaliczne wykonuje się metodą szerokokątowej dyfrakcji promieniowania rentgenowskiego waxs. Krzywe dyfrakcyjne włókien, są analizowane za pomocą specjalnego oprogramowania komputerowego. W pierwszym etapie, od krzywych są odejmowane liniowe tła wyznaczane na podstawie poziomu natężenia promieniowania. Dodatkowo, dyfraktogramy są normalizowane do tego samego poziomu natężenia promieniowania, jakie występuje w całym procesie. Następnie, dyfraktory są aproksymowane przez krzywą umowną, będącą sumą funkcji wszystkich pików krystalicznych, oraz zespołów amorficznych.

Całą procedurę przeprowadza się na bazie algorytmu genetycznego z klasyczną metodą optymalizującą. Stopień krystaliczności zostaje obliczony jako stosunek integralnego natężenia występującego w pikach krystalicznych, do integralnego natężenia rozproszonego promieniowania próbki, w całym zakresie obliczeniowym.